به نگاهتبه حرف به حرف کلامتبه لبخندتبه وعده های قشنگ اتبه قصه های بلندت به نغمه های لوندتبه آنهمه شوراشتیاقتبه ادعای وفایتبه تمامی "تو"به خیالمبه آرزوی محالمایمان مرا گرفته ای "تو" + نوشته شده در شنبه ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۱ ساعت 20 توسط for you  |  Adblock test (Why?)

گوشی را بردار، زنگم بزن بگو :مراقب خودت باش...به خدا به همین سه کلمه قانعم...

هزار قصه دارمحوصله و قلم و مغزم یاری نمیکند اما...

یک دنیا اتفاقات خوب این دو هفته برام رقم خورد ،نبودی که ببینی، نبودی، نبودی...

بعضی میگویند قواعد دنیا را بد نوشته اند و بعضی میگویند قوانینش رابعضی به سرنوشت ربطش میدهند و بعضی به قسمتبعضی از بازی روزگار میگویند و بعضی از بازی زمانههر چه که هست مهم نیستمهمش اینجاست که شاید همین نرسیدن است که ماندگار میکندهمین مجال اندکِ پنهانی راکه آرام آرام عشق "تو" را بورزم و دلم آرام بگیرد...

هرکس نمیدونست تو میدونستی که اهل موسیقی نبودم و نیستم مگر وقتی که اتفاقی بی افته و دلتنگی و بی قراری اون قدر بهم فشار بیاره که حتی رمق نوشتن رو ازم بگیره، این چند روز دارم آهنگ چه بگویم سالار عقیلی رو گوش میدم .دلتنگتم.چاره ای ندارم.اجازه میدی گریه کنم...؟

امروز همزمان دو تا از کتابهام که چاپ شده بود به دستم رسید... پ.ن: یاد پستی افتادم که قبلا نوشته بودم: روزی کتابم رو چاپ میکنم و اولش مینویسم پیشکش به آنکه هرگز نیامد...

حضور "تو" برفی است که آرام میباردخنک، سفید، پر از زیباییامابه دست که می آیی تمام میشویانگار که هیچگاه نبوده ای گریز "تو" از من ناگزیر تو استببار ای برف زیبابه دست هم که نیایی به دست هم که نمانیآمدنت؛ آرامش من است عنوان از هوشنگ ابتهاج

هوای خیال تو مست می کند مراهوای خیال تو برف می کند مراعاشقم می کندبرف می شوم میبارم میمیرم

یه لیوان شیر داغ و خرما دست میگیرم میام بالا سرت . آروم صدات میکنم، میگی چه ساعتیه؟ میگم ۵ و نیم صبح. میگم اینا رو بخور و بخواب . دیشب درست شام نخوردی. میخندی میگی خیر ببینی زن. صبح هیچ مکالمه عاشقانه ای بینمون رد و بدل نمیشه، اما نگاه هر دومون برق داره یه لبخند رضایت. دوست داشتن همه ش به گفتن نیست ...

و این حجم درد هجمه می آورد بر تنم، جانم، روحم، قلبم چگونه دوام می آورد، چگونه دوام می آورم

چند شب پیش، چهارشنبه بود به گمانم، از حجم خستگی و فشار کاری درمانده بودم ، مستاصل،خسته خسته خسته به کوچکترین تلنگری فرو ریختم و اشک ریختم، بغض کردم و هق هق زدم.مردد مانده بودی چرا؟ من برای اولین بار آ

اون موقعها کتاب زیاد میخوندم. قرارم این بود تو که بیای بشینیم با هم کتاب بخونیم من برات از کتابهایی که خوندم بگم برات از سالینجر بگم از دولت آبادی. بگم چجوری یه کتاب سیصد صفحه ای رو تو یه شب خوندم. از

صداهاشون همش توی گوشمه.از پنجره چشم دوختم به حیاط. اون یه ذره باغچه رو گل کاشتن تازگیا. اما سرما زده همشون یخ زدن. استکان چایی رو میچسبونم بصورتم. گرماش آرومم میکنه. حالم خیلی خوب نیست. مامان همش میگه

تو دلم ازت میپرسم : اگر نبود به خاطر دخترمون، به خاطر حرف مردم حتی به خاطر وابستگیمون طلاقم میدادی.نه؟جواب میدی: آره، آره، آره..دلخور میشم و بغض میکنم و تموم میشم اما یه چیزی این وسط آزارم میده : من کی این قدر ضعیف شدم که به جای تو فتوا صادر میکنم؟ من توی خیالم کی از چشمت افتادم که این قدر ترس دارم ...

در تمام این سالها فکر میکردم حتی اگر دوستم نداشته باشی ،ذرهای از علاقه و محبتم بهت کم نمیشه ، اما اشتباه میکردم.شاید این بی رحمانه ترین برداشت عمرم بود...

بعد یک عمر نشستم که تماشات کنم دیدم حسی به تو دارم که سراسر غم بود...

من که با عکس تو این قدر به هم میریزم گر به آغوش من آیی به یقین میمیرم پ.ن:یه روز حکایت شب میلاد حضرت زینب و روزهایی که بر من گذشت رو برات مینویسم...۳۱ فروردین هشتاد و نه بود...

امروز با اختلاف یکی از بهترین روزهای این چند ماه بود. فارغ از هر دغدغه ای، بیپروا، آزاد آزاد آزاد...حس رضایتی که مدتها بود به این شیرینی تجربهاش نکرده بودم. امروز چند ساعتی رو به زیارت استادم رفته ب

دلم خیلی پر بود خیلی خون بود خیلی زار بود هی غر زدم, هی ناله کردم هی بیتابی کردم هی گفتم و اشک ریختم و اشک ریختم و گفتم. هیچ چی نگفت هیچ چی ! دریغ از یه کلمه! گفتم : ببخشید اعصابت رو خرد کردم فکر کنم حالت خوب نیست حوصله ت نمی رسه .خداحافظ. بهم اصرار نکرد حرف بزنم اصرار نکرد بمونم .اصرار نکرد آرومم ک...